ఈరోజు(12-12-12)

                           ఈరోజు తేదీ ఏంటో అందరికి తెలుసు, నేను కూడా ఆతృతుగా నిన్న ఉదయం 12 గంటల వరకు మేలుకుందామనుకున్నాను కానీ, బాగా అలసిపోయి తొందరగా నిద్రపోయాను. ఇందాకా మా కొలీగ్తో మాటల మధ్యలో 12-12-12 12:12 కొంచెం ప్రత్యేకం కదా.. అని అనుకున్నాం.

          మరి ఇంత ప్రత్యేకంగా ఉన్న క్షణాన ఏం చేసామో  గుర్తుంటే బావుంటుంది కదా అని ఒక ఐడియా తట్టింది.. నాకు తట్టిన ఐడియాకు మనసులో నాకు నేనే మురిసి మేఘాల్లో తేలుతూ ఇలా ఒక పోస్ట్ రాసుకుని నా గుర్తుగా ఉంచుకుంటున్నాను.. ఎందుకంటే ఇంత కన్న ఏం చేయాలో తోచలేదు మరి.. కాబట్టి నేను ఈ క్షణాన్ని ఇలా బందించేసుకుంటున్నాను అన్న మాట. విదేశాల్లో ఉన్న వాళ్లు అలా నన్ను చూసి నవ్వకూడదు, ఇది మన భారతదేశ కాలమానంలో వ్రాస్తున్నది.. సో చదివిన తర్వాత మీరు కూడా నాలాగా ఒక టపా వ్రాసుకుని ఆ క్షణాన్ని బందించుకోండీ..

          ఎందుకంటే ఇలాంటి రోజు మళ్లీ ఇప్పట్లొ వచ్చేటట్టు కనిపించట్లేదు..ఎందుకంటే 13-13-13 రావడానికి మనకో 13 నెల లేదు మరి..ఇంక 13-31 వరకు కూడా నెలలు లేవు కాబట్టి.. నాకు అలా అనిపించింది.. ఏంటో అమ్మాయి చాలా హడవుడి అంటారా..హ్హ్మ్మ్.. ఏమో ఈలోపల ప్రళయం వచ్చి అందరు దాంతోబాటు పోతే ఇంకేం చేస్తాం.. అయినా అదెలాగు జరగదంట మన జ్యోతిష్య శాస్త్రజ్ఞులు చెప్పిన దాని ప్రకారం అమావాస్య కూడా ఇంక రాలేదు...సముద్రాలలో సుడిగుండాలు లాంటివి ఏర్పడే అవకాశాలు కూడా లేవని చెప్పారు..మనిషి ఆశాజీవి అంటారుగా మరి!! అలాగే నేను కూడా..ఇప్పుడప్పుడే ప్రళయం వచ్చే సూచనలు లేవని అన్నారు.. ఇదండీ సంగతి.. నీకు బాగా పిచ్చి ముదిరింది అంటారా!!! కానీయండీ..కొంతమందికి ధనం పిచ్చి,కొంతమందికి  పరువు పిచ్చి, ఇంకొంతమందికి పదవి పిచ్చి.. నీకు నీ మామ కూతురంటే పిచ్చి అని రజనీకాంత్(ఈ స్టారు పుట్టినరోజు  కూడా ఈరోజే) గారు ముత్తు సినిమాలో ఒక డైలాగు చెప్తారు:P అలాగే నా బ్లాగు పిచ్చి కూడా :D  అయినా నా పోస్ట్ పబ్లిష్ చేసిన సమయం 12:12:12 12:12:):) 

నిద్రని ఆపుకోలేక

               నిన్న ఉదయాన్నే సుప్రభాతం కొంచెం లేటుగా నా చెవిలో పడి, నేను కూడా నిద్రలేచే సరికి అమ్మో..ఉదయం సమయం 10.30, అయ్యో ఇదేంటి నా సుప్రభాతం ఇలా చేసిందేమిటి అని విచారిస్తున్న సమయములో మళ్లీ ఇంకొకసారి మహా గణపతిం..అని సుబ్బలక్ష్మి గారి పాట నన్ను లేపడానికి ఇంకా ప్రయత్నిస్తూనే ఉందే అని చూస్తే..ఆశ్చర్యం..ఇంకా పాపం నా బుజ్జి మోబైలు "ఇప్పుడు సమయం 10.30" అని పాట పాడి నన్ను మళ్లీ లేపమంటావా? నిర్ధారించుకుంటావా? అని అడిగితే సరేనమ్మా లేచాను అని దానికి సమాధానం చెప్పి ఆఫీసు చేరుకునే సరికి గోడ మీద గడియారం మధ్యాహ్నం 12 కొట్టింది..కొంచెంసేపు పని చేసుకుంటుంటే కడుపులో నుంచి చిన్నగా ఒకలాంటి సంగీతం వినిపించింది, పాపం నా మెదడు కూడా నాకు Glucose లేదు తల్లో..నావల్ల కాదు అని ఒకటే నసపెడుతుంటే సరే అని.. నేను ఉదయం ఏం తినలేదన్న సంగతి తెలుసుకుని నా పొట్ట నిండేటట్టు క్యాంటీన్లో ఉన్న నానాగడ్డి కరిచి నా డెస్కు దగ్గరకి వచ్చి 10 నిముషాల తర్వాత గమనిస్తే చల్లగా నా కళ్లకి ఎ.సి గాలి తగులుతుంటే కళ్లు నా ప్రమేయం లేకుండా మూతలు పడుతున్నాయి.. ఇలా కాదని అలోచిస్తు..చిస్తూండగా..నాకు నా స్కూలురోజులు గుర్తుకు వచ్చాయి...
        చిన్నప్పుడు అంటే ఆరవతరగతి చదివే రోజుల్లో నిద్రపోకుండా ఉండటానికి "softspot" అని 25పైసల చాక్లెట్లు వచ్చేవి.. వాటిని కొనుక్కుని నిద్రవస్తే క్లాసు మధ్యలో తినడానికి వీలుగా..నా బ్యాగు పైజేబులో పెట్టుకునే దాన్ని..నిద్రని నేను ఆపుకోలెకపోతున్నాను అని అనిపించినపుడు బ్యాగులోంచి చాక్లెట్ తీసి టీచరు చూడకుండా దగ్గుతున్నట్టు నోటికి చేయి అడ్డం పెట్టుకుని నోట్లో వేసుకునేదాన్ని. నేనంటె అభిమానం ఉన్న టేచర్లు నేను నిద్రపోతున్నానని తెలిసినా చూసి చూడనట్టూ వదిలేసేవారు. ఇంక నీ నిద్ర ఆపు అని మొహం మీద చెప్పలేని టేచర్లు వెళ్లి నీళ్లు తాగేసి రా అనేవాళ్లు:)
      మా ఎన్.ఎస్ టీచరి క్లాసు కొన్నిసార్లు మధ్యాహ్నం లంచ్ బ్రేక్ తర్వాత ఉండేది.ఆ టీచరు "ఏమ్మా! మీరు ఫుల్లుగా తిని క్లాసుకొచ్చి నిద్రపోకపోతే కొంచెం తక్కువ తిని రండి" అని చెప్పేది..అయినా వాళ్లు చెప్పే పాఠాలకు ఏ జోలపాటలు సరిపోవు..అంత హాయిగా నాకు తెలిసి క్లాసులో తప్పా ఎక్కడా నిద్ర రాదు. నేను స్కూలు నుంచి కాలేజికి వచ్చిన తర్వాత స్టడీ అవర్స్ నా ప్రాణానికి హాయిగా నిద్రలేకుండా చేసాయి..ఇక్కడ ఇంకో విధంగా ఉండేవి..నిద్రవచ్చింది కదా అని నేను మొహం కడుక్కుంటాను అనో, నీళ్లు తాగేసి వస్తాను అనో అంటే మా లల్లి మేడం (మేడం అంటే నిజమైన మేడం కాదు, మా వార్డెను) ఒప్పుకునేది కాదు..నించుని చదవమని సలహా ఇచ్చేది, ఏమి చేయలేని నిస్సహాయ పరిస్థితుల్లో ఆమె కూడా చిన్న కునుకు తీసి అదిరిపడి లేచి మళ్లి మా మీద పడి నిద్రపోకుండా చూసుకునేది. మా హాస్టల్లో నిద్రపోకుండా కొన్ని చిట్కాలు పాటించేవారు. రబ్బరుబాండ్ చేతికి వేసుకుని నిద్ర వచ్చినప్పుడు లాగి కొట్టుకుంటే ఆ చురుకుకి మనం నిద్రపోకుండా వుంటామంటా..!!! నాకు కొన్నిసార్లు దాన్ని లాగి వదిలే మెళుకువ లేనంతగా నిద్ర వచ్చేది హిహిహీ. ఇంకొక జ్ఞాపకం మా తెలుగు సార్ పొద్దున్నే 4 గంటలకు లేచి బ్రహ్మముహుర్తంలో చదివితే మనం చదివినవి బాగా బుర్రలో నిలిచిపొతాయని చెప్పేవారు, అలంటి సమయంలొ మాకు నిద్ర వస్తే ఒక గ్లాసులో నీళ్లు పెట్టుకుని నిద్ర వచినప్పుడు ఒక చిన్న గుడ్డముక్కని దాంట్లొ ముంచి కళ్లు తుడుచుకుని చదవమని చెప్పేవారు.. అయినా నేను ఈ చిట్కా అస్సలు పాటించలేదు. చాలా కష్టం. నిజంగా మేల్కొని ఉంటే తప్ప ఈ పని చెయలేమని నా అభిప్రాయం.
       ఇంజినీరింగులొ చేరిన తర్వాత నిద్ర నుంచి తప్పించుకోవాలంటే మనం "రన్నింగ్ నోట్స్" వ్రాయాలని నేను నా ఫ్రెండ్ మధు తీర్మానించుకుని బుద్ధిగా ప్రయత్నించే వాళ్లం..రన్నింగ్ నోట్స్ అంటే పరిగెత్తుతూ వ్రాసుంటారు కదా..ఇదే బెస్టు అని అనుకుంటున్నారా? అయ్యో!!క్లాసులొ మమ్మల్నెవరు పరుగులు పెట్టిస్తారండీ, మేమే మా లెక్చరర్ల పాఠం వెనక పరుగులుపెట్టి నోట్స్ వ్రాసేవాళ్లం, అదేంటొ కాని ఒక్కొక్కసారి నిద్రాపుకోలేక మా నోట్స్లొకి తెలుగు అక్షరాలు  వచ్చేవి.. తెలుగు ఒక్కటేనా అంటే చెప్పడం కొంచెం కష్టం, ఎందుకంటే క్లాసు తర్వాత మా అక్షరాలు మాకే అర్థమయ్యేవి కావు, అర్థం కాని నిద్రలిపి హిహిహీ...
          కాని మా టీచర్లంతా ఒక సంస్కృతంలైన్ చెప్పేవారు.."విద్యా తురానాం న సుఖం న నిద్ర" అని. దీన్ని  పాటించడానికి ప్రతి విద్యార్థి ప్రయత్నించుంటాడు, ఈ కాలంలో పిల్లలతో పాటు వాళ్ల తల్లిదండ్రులు కూడా ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఎందుకంటే పిల్లలికి మార్కులు తగ్గితే నేరుగా తప్పు తల్లిదండ్రులు మీద పడుతోంది.ఏంటో క్లాసులో నిద్రవచ్చినప్పుడు భయంలేకుండా నిద్రపోతే ఎంత  బావుంటుందో..నా ఈ కల తీరంకుండానే నా చదువు  పూర్తైపోయింది.                 

కోల్పోతున్న అనుభూతులు

         ఈరోజేందుకు ఇంత హుషారుగా ఉన్నావ్? ఏంటి ఏదైనా విశేషమా?

         పొద్దున్నే సంతోషంగా గడిపేశాను, అందుకే ఈ హుషారు,ఉత్సాహం.

         ఓహ్ అంతేనా.. నేను ఇంకా ఏదో అనుకున్నానులే..

         నువ్వు ఏమనుకున్నావ్ ? మొదట నువ్వు చెప్పు నా  హుషారుకి కారణం ఏమిటో.. ఆ తర్వాత నేను చెప్తాను..

        ఉహూ..అలా ఏమి కాదు .. నువ్వు ముందు చెప్పు..

         నా హుషారుని కళ్ళతోనే గమనించింది నువ్వే కాబట్టి నువ్వే చెప్పు.. నాకు కూడా కుతూహలంగా వుంది నా గురుంచి నీ ఆలోచనలేమిటో అని ....

      చివరికి నీ మాటల గారడితో నా చేతే చెప్పిస్తున్నావన్న మాట.. అలాగే ఇంక నువ్వు ఇంత చెప్పిన తర్వాత నేను కాదనేదేముంది.. నేనే చెప్తాను..కాని చెప్పిన తర్వాత నన్ను ఏమి అనకూడదు..అనుకోకూడదు.

      అయినా నా మనసులో మాటలను నేను చెప్పక ముందే ఊహించి చెప్తున్న నీకు నేను నీ గురుంచి ఏమనుకున్నా తెల్సిపోతుందిలే.. బాధపడకు..

       నీకు ప్రమోషన్ వచ్చిందని నీ మేనేజర్ నీకు ఉదయాన్నే ఫోన్ చేసి చెప్పాడు.

       ఓసి నా పిచ్చిమొహమా! ఎప్పుడైనా ఇలాంటి సంఘటనలు జరిగినట్టు నువ్వు మన ఆఫీసు చరిత్రలో కన్నావా?విన్నావా? పని చెప్పడానికే కాని,ఇలాంటి శుభవార్తలు ఫోన్లలో చెప్పే ఆచారం ఇంకా మన దాకా రాలేదు. వస్తే మొదట నీకే  చేసి చెప్తారు :).  

          ఇంతకు మించి నేను ఇంకా చెప్పానంటే నువ్వు ఇప్పుడు నాకొక పేద్ద క్లాసు తీసుకుంటావు కాని.. నువ్వు అనుభవించిన హుషారుకి కారణాలేంటో చెప్పు తొందరగా.. అవతల చేయవలసిన పనులు చాలా ఉన్నాయి.

          హ.. నీ తొందర నాకు అర్థమైంది. అయితే దీన్ని మళ్లీ మనం తీరికగా మాట్లాడుకుందాం. ఇలా హడావుడిగా అయితే వద్దు.

          నీకు హడావుడి ఉండకూడదు అంటే మనం ఈరోజు సెలవు పెట్టి హాయిగా ఎక్కడైనా కూర్చొని మాట్లాడుకోవాలి.

          సరేలే  నువ్వు తీరికగా ఉన్నపుడు నువ్వు  నన్ను పిలువు.. అలా బయటికి వెళ్లి మాట్లాడుకుందాం.

             అయినా నువ్వు భలే మాటకారివి, విషయం చెప్పకుండా దాటేస్తున్నావు .నీకు ఏది ఎక్కువ ఉషారుని ఇచ్చిందో తెలుసుకోలేకపోయాను. నీ మాటల కోసం తీరికగా వున్నప్పుడు వస్తాను.

                  *************************************************************

           అలా ఏదైనా రెస్టారెంట్లో కూర్చుని మాట్లాడుకుందామా?

           రెస్టారెంట్లో వద్దు. అలా నడుస్తూ మాట్లాడుకుందాం.నేను ఈరోజు చాలా ఆనందంగా గడిపాను. నేను చాలా రోజుల తర్వాత కొత్త అనుభూతికిలోనయ్యాను . ఉదయాన్నే ఒక చక్కని కాఫీని ఆస్వాదిస్తూ చుట్టూ ఉన్న పక్షుల కిలకిలారావాలు వింటూ, అప్పుడే పైకి వస్తున్న అరుణ వర్ణంలో ఉన్న సూర్యున్ని చూస్తూ ఇన్ని రోజుల నుంచి ఈ అనుభూతిని ఎందుకు మిస్ అయ్యానా అని అనుకున్నాను.

            ఎప్పుడూ లేనిది.. ఇవాళ గుడికి వెళ్లాలని అనిపించింది. ఉదయాన్నే సూర్యుని కిరణాలు గుడిలో ఉన్న మూలవిరాట్టు ఫై పడి మరింత శోభాయమానంగ ఉంది. గుడిలో పూజారి గారి లయబద్ధమైన మంత్రోచ్చారణ, గుడిలో నుండి వస్తున్న పాటలు. నిజంగా ఇవన్నీ నా చుట్టూనే ఉండి ఇన్ని రోజులు ఇంత మంచి అనుభూతుల్ని మిస్ అయినందుకు బాధపడ్డాను.

         ఉదయాన్నే కావడంవల్ల రహదారులన్నీ అంత రద్దీగాలేవు. రోజూ గంటపైనే పట్టే ఆఫీసు ప్రయాణం ఒక అరగంటలోనే అయిపొయింది. నేను తొందరగా రావడంవాళ్ళ కొంచెం కంగారుతగ్గి పని సాఫీగా జరిగిపోయింది..

        నీ అనుభవం విన్నతర్వాత మనం రోజు మన చుట్టూ జరిగే వాటిని కూడా వదిలేసి ఏదో అందని దానికోసం యాంత్రికంగా పరిగెడుతున్నామని అనిపిస్తుంది.మంచి అనుభూతిని పంచుకున్నావ్.

          ఒక కప్పు కాఫీ, సూర్యోదయం, చల్లని సాయంత్రాల్లో చల్ల గాలికి ఇంట్లో వాళ్లతో కబుర్లు చెపుతూ కాలాన్ని కూడా మర్చిపోయే సందర్భాలు...ఇవన్ని మనం రోజు కొని ఆనందిస్తున్న సినిమా టికెట్లలోనో, షాపింగ్ మాల్లలో వేలుపోసి కొంటున్న వస్తువుల్లోనో ఉందంటావా?!!! 

          హూ.. మనం మన దగ్గర ఉన్న సంతోషాన్ని వదిలేసి లేని దాని కోసం పాకులాడుతున్నాం. చివరికి మనం పోగుట్టుకున్నది తెలుసుకునేసరికి దాన్ని తిరిగి పొందలేము...